Marij zingt Piaf… Les amants d’un jour

Marij zingt Piaf… Les amants d’un jour

Edith Piaf. De stem, de chansons, de passie, de zelfkant, het leven…

Er is één chanson dat ik niet kan horen zonder geëmotioneerd te raken. Het chanson ‘Les amants d’un jour’ is een heel Parijs verhaal.Je doet je ogen dicht en je waant je in het Saint-Germain van begin vorige eeuw. Een donkere obscure kroeg. Gauloises, rode wijn, oeufs durs op de bar. Een barmeisje zingt: Moi j’essuie les verres… Ik maak de glazen schoon achter in het café. Ik heb teveel gezien om nog te kunnen dromen…’  Dan vertelt ze het verhaal van twee jonge geliefden, op zoek naar een hotelkamer voor één nacht. Als het barmeisje de deur van de oude hotelkamer zachtjes achter zich sluit ziet ze de liefde stralen in hun ogen. Zóveel zonneschijn, dat het haar pijn doet. Y avait tant de soleil au fond de leurs yeux, que ça m’a fait mal, que ça m’a fait mal…

Dan volgt de dramatische wending in dit chanson: de volgende dag worden ze gevonden, hand in hand, de ogen gesloten gericht op een andere dageraad… On les a trouvé, se tenant par la main, Les yeux refermés vers d’autres matins. De jonge geliefden hebben samen gekozen voor de dood. Waarom? Dat is het geheim van dit chanson…

Allez; eindelijk heb ik het aangedurfd het chanson zelf te zingen. Zonder tranen. In een ‘tussen de schuifdeuren setting’ zing ik hier Les amants d’ un jour van Edith Piaf. Me voilá! Met aan de piano Richard Hengeveld.

 

Juliaantjes

Juliaantjes

Ik ben weer fanatiek aan het sporten. In plaats van rustig de krant te lezen fiets ik nu om kwart voor negen als een bezetene naar de Jordaan, naar de leukste sportschool van Amsterdam: www.healthclubjordaan.nl

Hier onderwerp ik me geheel vrijwillig aan folteringen als Pilates, Bodyshape en Bodypump. Samen met nog zo’n 25 zwoegende vrouwen in de leeftijd van 17 tot 77 jaar. Deze week drie keer! Ik lijk wel gek. Tja.. Als je sixty something bent, dan dreigt het algehele verval, de ineenstorting, en vooral: de ‘Juliaantjes’. Weet u wat dat zijn, Juliaantjes?

De term Juliaantjes heb ik voor het eerst gehoord van mijn vriendin Annemarie Oster. We hebben deze titulatuur te danken aan onze lieve koningin Juliana. Ook toen ze al héél lang sixty something was ging ze nog steeds met ontblote armen door het leven. Met van die lekkere oma-armen. Niemand die zo heerlijk kon wuiven naar het volk als koningin Juliana. Maar als ze rechts wuifde, zwabberde haar onderarm naar links. De schat. Vandaar de titulatuur voor die zwabberende ledematen: Juliaantjes.

Dat willen wij moderne vrouwen natuurlijk niet, Juliaantjes.

Daarom heb ik voor mezelf twee gewichten aangeschaft. Voor thuisgebruik. Om de Juliaantjes een lesje te leren. Het zijn blauwe gewichten. Ze wegen 2 kilo ieder. Ik heb ze Rocky 1 en Rocky 2 genoemd.

Nu heb ik geen leven meer, sinds ik Rocky 1 en 2 in huis heb. Zit ik ’s avonds op de bank, hoor ik ze al morrelen in de kast. Vragend om aandacht. Af en toe hoor ik een dreun. Ze vechten. Met elkaar en om mijn aandacht. “Stil!”, zeg ik, “Ik zit een film te kijken!” Maar daar nemen ze geen genoegen mee. Ze blijven spoken totdat ik ze oppak en braaf mijn oefeningen doe. De despoten.

Met een ondraaglijk branderig gevoel in armen en Juliaantjes mag ik ze uiteindelijk weer in de kast stoppen.

Dan val ik uitgeput op bed. Mis zelfs het laatste journaal. Tja, ook het kranten lezen schiet er dus bij in, nu ik sport. De vrees is dus niet ongegrond dat ik eindig als een dom blondje. Maar dan wel eentje zonder Juliaantjes.

Jordaan

Ik was ook nog even fotomodel voor mijn sportschool. 🙂

Chocolaaaaaa…

Chocolaaaaaa…

chocolaNet mijn laatste chocoladeletter achter de kiezen. Weet u, voor één ding kunt u me ‘s nachts wakker maken. Nou ja, voor twee. Maar ik wilde het nu even over dat éne ding hebben. U kunt mij ‘s nachts altijd wakker maken voor chocolade. Pure chocola, wel te verstaan.
Jawel, dit stukje gaat over vrouwen en chocola. Het is een heel zielig stukje. Want het is een verslaving en we kunnen er niets aan doen. Wij hebben chocola nodig. Want chocolade zorgt voor de aanvoer van serotonine in de hersenen. En dat is goed voor ons humeur. Wij arme vrouwen hebben nu eenmaal iets méér last van een schommelend humeur. Kunnen we óók al niets aan doen. Dat is de schuld van de hormonen.
Pure chocolade is gezond; het zit boordevol anti-oxidanten. En daar blijf je jong bij. Anti-oxidanten zitten ook in kikkererwten en groene thee overigens. Dan eet ik toch liever chocola. Nu heb ik onlangs nieuwe chocola ontdekt. Pure chocolade met rode peper van Lindt. Nou hou ik helemaal niet van rode peper. Maar in dit geval haalt de rode peper nét de smaak van de chocola naar boven. Verrukkulluk!
Thuis heb ik de tabletten geparkeerd in mijn ijskast. ‘s Avonds laat mag ik één stukje, heb ik met mezelf afgesproken.
Dan neem ik een hapje van de chocolade en trek even een zuur gezicht. Want 72% cacao kan ook wel eens héél erg bitter smaken. En stroef. Net alsof je het cupje van de Nespresso leeg likt. Eén stukje mag ik. Maar mét het laatste kruimeltje chocola smelt mijn standvastigheid. Hoezo? Waarom mag ik maar één stukje? Wie zegt dat? Ik verman mezelf. En dat is al heel wat voor een vrouw. Ik doe de ijskast ferm dicht en zet de TV aan.
En dan beginnen ze te zeuren, die chocoladetabletjes. “Twasssss lekker, he?”, slist er eentje. “Smelt zo heerlijk in je mond”, zeikt een ander tabletje. “Romig, bitter, zoet, vet, anti-oxidantjes…”  slijmt het derde stukje.
De smerige, zoete verleiders. Ik voel me een beetje als Eva, met de slang en appel. Of als Alice in Wonderland met die cake waarop stond: ‘Eet mij!’
Getergd probeer ik de discussie bij Pauw te volgen. Dan houd ik het niet meer. Ik ruk de ijskast open. Scheur het papier los. En vreet alle tabletjes achter elkaar op. Vervolgens ben ik kotsmisselijk. En slaap de hele nacht niet, want in chocolade zit óók nog eens cafeïne. U kunt mij dus niet wakker maken voor die pure chocolade. Ik sliep namelijk sowieso al niet. Ja, ja, ja… ik weet het: zo komen snoeperds dus te pas.
Marij
P.S. Enne… voor dat ándere ding kunt u me ook niet wakker maken. Ik ben nogal eenkennig… :)

De Amerikaanse Sint

De Amerikaanse Sint

Gisteren zat ik in de trein van Den Haag naar Amsterdam rustig mijn krant te lezen. Toen ik opkeek dacht ik éven dat ik in een van mijn kinderboeken was beland. Vóór mij zag ik een Sinterklaasmijter. Echt! Ik wreef mijn ogen uit. De mijter was er nog steeds. Sinterklaas! Ik raapte al mijn moed bijeen. Zou ik het durven? Zou ik de Waarde Goedheiligman durven aanspreken?

“Sint, Sint ú hier in de trein?” zei ik, ademloos.  “Ja”, zei de Sint met een licht Amerikaans accent, en hij krabde in zijn baard. “De trein is toch sneller dan mijn paard.”
Deze Sint bleek een hulpsinterklaas; een Amerikaan met een Nederlandse vader en op weg naar een bijeenkomst van expatriots. Het was voor hem de eerste keer dat hij hulpsinterklaas was. Hij vroeg mij of er nog ‘evergreens’ waren; uitspraken die een Sint altijd zegt. “Zijn hier nog stoute kindertjes”, zei ik. “Dat doet het altijd goed.”

Even later liep ik met hem door het overvolle Amsterdamse Centraal Station. Ik voelde me een soort groupie en was er trots op naast de Sint te mogen lopen. Want iedereen wees, lachte en zei aardige dingen. Het was als een warme mantel, die over ons neerdaalde.”Het enige dat je hoeft de doen om alle liefde van Nederlanders te ontvangen is een Sinterklaaspak aan trekken,” constateerde ik. Ik vond het eigenlijk wel iets voor een inburgeringscursus.

De Sint bedankte mij op zijn Amerikaans voor mijn vriendelijkheid en verdween in de nacht. Dag Sinterklaasje, dahag dahag… lieve Sint.
Het enige waar ik nu een beetje spijt van heb is dat ik toch niet stiekem mijn verlanglijstje in zijn zak heb gestopt. Je weet maar nooit…’

“Sint, u hier zomaar in deze trein?
Vindt u reizen in de trein wel fijn?”
“Ja”, zei Sint en hij krabde in zijn baard.
“Het gaat toch veel sneller dan met mijn paard.”Kadeng, kadeng, dit zijn de leuke dingen,
en ik hoef niet eens een liedje te zingen!

 

 

Kastomaatje en betovergrootvader

Kastomaatje en betovergrootvader

‘Parlementsgebouw ontruimd voor bommelding.’ Las u ook eerst even bommel-ding in plaats van: bom-melding? Troost u, 42 procent van de lezers deed dat ook. Kijk ook eens naar de volgende woorden: bedonderstel. Massagebed. Langeafstandsloper. Carnavalshit. Massagebed. Drugsmokkel. Verfrommel. Reserveringen.
Is het: massage-bed of massagebed? Reserve-ringen of reserveringen.? Carnavals-hit of carnavalsshit? Een Bommelwoord of homogram is een bestaand Nederlands woord dat je op meer manieren kunt lezen of uitspreken. Homogram is ook een bommelwoord of homogram… Volgt u het nog?

Kastomaatje
is ook zo’n woord. Moet ik het uitleggen? Kas-tomaatje of een omaatje in de kast. Deze tweede betekenis tovert een wereld aan beelden voor je. En wat te denken van betovergrootvader. Heerlijk, wat een woord. Ik kies voor betóvergrootvader. En wat te denken van rotstempel of valkuil? Aan u om de dubbele betekenissen er zelf uit te punniken.
En vanochtend waste ik mijn lijf met een douchegel die niet prikte. Ziet u het voor u?
Ik hou veel van ze, van die bommelwoorden.