Ma belle Rosa...
Ma belle Rosa…

Wie mij een béétje beter kent, weet dat ik van de goede omgangsvormen ben. Gewoon, die onverwachte glimlach op straat. De deur voor iemand open doen. Een kinderwagen de tram in helpen zeulen. Het maakt het leven tussen mensen onderling zoveel makkelijker. En het kost helemaal niets! En zo ben ik ook helemaal van de lach van de straat. De koopman op de Albert Cuyp, die zijn koopwaar zó enthousiast aanprijst, dat hij er zelf om moet lachen. De tramconducteur die de microfoon pakt en van het eenvoudige tramritje een excursie maakt. Maakt me blij. Zo werd ik ook helemaal gelukkig van het volgende verhaal van mijn dochter Rosa.

Rosa, 19 jaar, mocht voor het eerst stemmen bij de Europese Verkiezingen.
Opgewekt toog ze naar het stembureau. Daar aangekomen was ze even van haar stuk gebracht. Hoe werkt dit?
Ze besloot de stembureaumedewerkers aan te spreken. “Hallo. Ik ben Rosa en ik ga voor het eerst stemmen. Kunt u me uitleggen wat ik moet doen?” Waarop één van de medewerkers haar stembiljet gaf, het rode potlood en rustig uitlegde hoe ze moest handelen. Na wat gedub en gevouw met het stembiljet kwam ze uiteindelijk het stemhokje uit. De stembureau-medewerkers keken haar belangstellend aan. “En, is het gelukt?”
“Ja, hoor,” sprak ze, terwijl ze trots het stembiljet in de stembus liet ploffen.
Waarop de medewerkers van het stembureau haar tot haar verassing een staande ovatie gaven!
Applaus! Voor de eerste keer gestemd!
Zo eenvoudig kan het zijn. Een beetje geluk. Gewoon… in de lach van de straat…