Elke keer als ik deze foto zie moet ik grinniken…

Enige tijd geleden was ik in het Stedelijk Museum. En ik was niet de enige. Natuurlijk wilde ik een foto maken voor mijn blog. Voor het kunstwerk dat ik wilde fotograferen stonden twee olijke suppoosten.

Nu leek suppoost zijn mij altijd een heel érg beroep. De hele dag op je benen staan bij een schilderij en dan héél streng kijken. En kijk je één keer in de twintig jaar niet: Hoppa! Gaat er zó een mes door het doek. En krijg jíj de schuld.

Ik had dan ook altijd een beetje medelijden met suppoosten. Maar deze suppoosten leken anders.
Ik wilde dus graag een foto van mezelf in het Stedelijk. Daar ik ooit in het Louvre geboeid ben afgevoerd omdat ik een foto maakte van de Mona Lisa, besloot ik deze olijke suppoosten om toestemming te vragen.

“Dat mag”, zei de ene suppoost: “Alléén als u eerst een foto van ons maakt.” En ze proestten het uit samen.
“Zal ik hem naar u mailen?”, vroeg ik, na de fotosessie. “Wat zal ik als onderwerp boven de mail zetten?”
“Zet er maar: ‘Geteisem’ boven,” zei de ene suppoost. En de andere suppoost sloeg zich op de knieën van de jolijt.

Met een groot hart vol vreugd liep ik het museum uit. Als dít geteisem is, doe mij er dan nog maar een paar…