Begin maart 2020 kreeg ik Corona. Ik was de eerste Coronapatiënt in de praktijk van mijn huisarts. Ik ben flink ziek geweest; ongeveer twee weken hoge koorts en algehele uitputting. Maar ik mag mij zeer gelukkig prijzen; geen ziekenhuis- of IC-opname, en na ongeveer zes weken weer zo gezond als een hoentje. Geen naweeën, geen vermoeidheid, niets!

Ik mocht mij zéér gelukkig prijzen; als één van de weinigen had ik al Corona gehad. Ik was nu immuun. Natuurlijk hield ik de Coronaregels in de gaten; anderhalve meter, mondkapje, en, meneer Rutte, ik waste mijn handen echt stuk! Maar ik was immuun! Geen angst! Hoe heerlijk om in deze bange Coronatijden géén angst te hoeven hebben!

En toen brak er twee weken geleden wél een angstige periode voor mij aan. Ik kreeg een oproep voor vaccinatie bij de huisarts. Met AstraZeneca. Het middel met de bekende, mogelijk dodelijke, bijwerkingen. Ja, slechts één op de 100.000 treft het. Maar je zult maar net…  Ik ben een nuchter mens, maar toch kon ik van de angst een paar nachten niet slapen.

Ik ben niet bang voor Corona, ik ben angstig voor trombose met een laag aantal bloedplaatjes. Voor uitgebreide longembolie en hersenbloedingen. Waaraan je kunt overlijden. Een bijwerking die 7 tot 14 dagen ná vaccinatie kan optreden.

Toch heb ik mij vanochtend laten vaccineren met AstraZeneca. Waarom? Omdat men zegt dat het veilig is vanaf 60 plus. En omdat ik niet achter in de rij wil komen als ik dit vaccin weiger. En omdat ik dan misschien geen  ‘vaccinactiebewijs’ krijg, als het er ooit komt. Waardoor deuren voor mij gesloten blijven.

Ik ben gevaccineerd vandaag. Met AstraZeneca. Nu de komende twee weken dit in de gaten houden:

  • Kortademigheid
  • Pijn op de borst
  • Zwelling in de benen
  • Aanhoudende buikpijn
  • Zware, voortdurende hoofdpijn of wazig zien
  • Kleine onderhuidse bloedingen rond de injectieplaats.

Toch wel angstig…