Het Schaamrood stijgt me naar de kaken als ik bovenstaand lees… Maar ja. Ook ik ben een mens. Soms heb ik het even nodig. Als het regent of zo. Of als alles even niet schient te lukken. En natuurlijk is enige ijdelheid mij ook niet vreemd. Sorry. Gisteren deed ik het. Ik tikte het in: Marij Sloothaak. En dan op search drukken. En dan die spanning…

Tegenwoordig staat mijn Linked-in pagina bovenaan. Doen ze slim die jongens. Dan mijn site www.copy4kids.com. Vervolgens mijn nieuwe site: www.www.marijsloothaak.nl. Dan fragmenten van verhalen en sprookjes voor de Efteling die ik heb geschreven. Boekjes en publicaties die ik heb gedaan, en die op je-wilt-niet-weten wat voor tweedehands boekensites staan. Al met al kom ik toch tot een Google pagina of zes.

Toennet was ik op de site van de Openbare Bibliotheek Amsterdam: www.oba.nl Bovenaan de pagina stond: ‘Zoek in ons totale aanbod.’  Enigszins besmuikt tikte ik mijn naam in. En verrek! Liefst 5 keer stond ik erin. Een keer met het boek: Pardoes en het Tinkelende twinkelende wondergeluid. Een keer met het boek: De ontdekking van Osdorp. (Waar ik nog steeds een beetje trots op ben,) Twee keer met een boek dat ik liever wil vergeten, over een tv-serie van Carlo en Irene. Zo slecht, zo slecht. En, wat zag ik daar? Tot mijn verbazing stond er een fragment van een ingezonden brief  die ooit geplaatst is in het Parool, over de Baarsjes, mijn huidige woonplek.

Dat bestand ga ik weer opzoeken. Voor mijn volgende blog. Niets mis met recycling. Tja, ik geef het toe. Soms Google ik mezelf. En soms vind je nog eens wat. Best wel leuk, eigenlijk. Jezelf af en toe eens Googelen.

Marij Sloothaak, dus.