In reprise…

De halve Randstad staat op dit moment met een licht schuldgevoel -makkelijk weg te zuipen met glühwein of Bordeaux- op de piste in Oostenrijk of Frankrijk. Het is recessie, ja! Wat denkt u wel!

Ik niet. Ik ga niet skiën. Ik wens geen snowboots of lange latten meer aan mijn lijf. Maar dat heeft niets met de economische neergang te maken.

Piano spelen kan ik ook al niet. Zingen gelukkig wel!

Piano spelen kan ik ook al niet. Zingen gelukkig wel!

Het is spijtig, maar ski’s en Marij kunnen nou eenmaal niet door één deur. Dat is al jaren zo.

 

Mijn eerste kennismaking met de lange latten dateert van zo’n dertig jaar geleden. Ik was au-pair in Frankrijk. Mijn Franse familie nam mij mee naar het chique Courchevel. Om op de kinderen te passen wel te verstaan. Na vijf dagen te hebben gezeuld met sleetjes met Julien, Gregoire of Amélie, en na zo’n 80 sneeuwpoppen, informeerde de lieve ‘bon-pappa’ of ik misschien ook eens wilde skiën.

Mais oui! Dat wilde ik wel. Dat leek me wel wat, zo bevallig zoef, zoef door de sneeuw suizen. En die gebruinde binken op die ski’s wilde ik wel eens nader beschouwen. Opgetogen betrad ik de piste op de twee meter lange ski’s van mijn ‘madame.’

 

Ik moet zeggen, ik heb veel geleerd. Zo weet ik bijvoorbeeld dat ik gewéldig goed kan vallen! Nee echt! Gewoonweg fenomenaal. Een ware stuntvrouw ben ik! Het halve klasje stond vaak met de handen voor de ogen als ik een afdaling moest nemen. Schietgebedjes prevelend aanschouwden ze mijn wendingen. Duikelde ik weer eens de helling af, dan kwamen ze met z’n allen over de rand kijken. Verrassing! Ze leeft nog.

 

Leuk was het natuurlijk niet meer, op een gegeven moment. De tranen verbijtend vocht ik mezelf die ski’s weer op. Mezelf moed toesprekend ging ik die skilift weer in. Tot ik op een gegeven moment gelukkig mijn enkel kneusde. Tant pis met die skies! 

 

Het is een hele geruststelling. Ik ski niet. Maar voor wie het wel wil: veel plezier. Ik ben de kwaadste niet.

 

www.www.marijsloothaak.nl