fotoc2b4s-marijkoffie

Toegegeven, ik kom niet zo vaak in Italië. Twee jaar geleden was ik een week in het religieuze Umbrië. In dikke mist en voortdurend klokgelui. Heerlijk gegeten en gedronken, maar ik kon geen hand voor ogen zien. Had net zo goed Kampen kunnen zijn. Dit keer was ik in Napels. Heerlijk gegeten en gedronken en wel veel gezien. Pompei bijvoorbeeld. Onvergetelijk. Veel espresso, ijs en Limoncello genuttigd. En veel obers genoten. Nu ben ik best wel wat gewend. Franse obers bijvoorbeeld. Moet ik nog iets toevoegen? Fransen staan immers bekend als het chagerijnigste en meest chauvinistische volk ter wereld. Allemaal waar. Maar ooit Napolitaanse obers gezien? Ze zien jou in ieder geval niet. Niet staan. Niet zitten. Pas als ze zin hebben -heel even dan- komen ze met hun kladblokje langs. Je moet wel snel zijn. Anders is hun aandacht weer weg. Toch is het een paar keer gelukt. Heb ik zowaar een volledige maaltijd gegeten. Ik schrok er zelf van. Het was het gesnauw en ongeduld waard. Dat nou weer wel. Daarom kom ik wel weer eens terug, denk ik. In Italië. Neem ik wel mijn eigen obers mee. Franse obers. Dat ben ik nou eenmaal zo gewend.

Marij

www.www.marijsloothaak.nl

(p.s. De obers op de foto zijn niet het onderwerp van dit stukje).