Reislust. Je zult er maar mee behept zijn. Gezegend? Of vergiftigd? Ik ken mensen die er niets mee hebben. Die zeggen: “Al die verre landen, die kun je toch ook gewoon op TV zien, vanuit je luie stoel?” Mijn mond valt dan open. “Maar… “, stamel ik dan: “De mensen, de geuren, de smaken, de kleuren!” Dan halen ze hun schouders op en kijken mij meewarig aan.  Alsof ik een beetje de weg kwijt ben, in het algehele leven. Ben ik dan gek?

Het is een ander ras, heb ik besloten. Niets mis mee, integendeel. Het geeft vast een heleboel rust. Minder ‘zoekerig’ dan wij, reislustigen. Wij zoeken het altijd achter die verre einder. Alsof ons geluk ergens over de regenboog te vinden is.

Het is genetisch denk ik. Ik heb het. Zo zat ik op mijn 19e al vier maanden in een kibboets in Eilat, Israel en op mijn 20e een jaar in Parijs. Met nog wat reisjes door Amerika en Canada tussendoor. Mijn kinderen hebben het. Zoonlief trekt van Indonesië naar Zuid-Afrika en India en woont nu in Parijs. Mijn dochter heeft het. Maakte op haar negende al een trip per camper door Canada met ons. En dat smaakte naar meer. Ze gaat deze zomer ook naar Zuid-Afrika. Heeft plannen om in Berlijn te gaan studeren.Mijn ex had het reisgen niet. Kan gebeuren. Maar na mijn huwelijk had ik met achtereenvolgens Italië, Washington, Midden-Amerika en India toch het gevoel iets in te halen.

Het reisgen dwingt. Het zit in je bloed. En je kunt er niet tegen vechten. Hopeloos. Reden dat ik u donderdag even ga verlaten voor een weekje Napels.Het kriebelde weer. Als ik aardbevingen, Berlusconi, Maffia en hitsige Italianen heb overleefd vertel ik u er eind volgende week alles over. Want meereizen kun je ook vanuit je luie stoel. Zeggen ze.

Marij

Met als toegift nog even een foto van Rosa en mij op een riksja in India. Toen ik nog niet misselijk was…

www.www.marijsloothaak.nl

Toen ik nog niet kotsmisselijk was. tja, je moet er iets voor over hebben, voor die reislust.

Toen ik nog niet kotsmisselijk was. tja, je moet er iets voor over hebben, voor die reislust.