Zó had ik mezelf graag gezien. In het blond dan...

Ik vind mezelf een behoorlijke danseuse. Heb 10 jaar klassiek ballet gedaan. Daarna alle danslessen gevolgd die toentertijd in Amstelveen en omstreken te dansen waren. Jazzballet, Souldansen, de Foxtrot, Weense wals, Cha-Cha-Cha en weet ik veel-veel-veel.

Ik hou van dansen. Vooral tijdens een lekker potje rock en rollen
-oftewel ‘le swing’ op zijn Frans- met een goed leidende partner ben ik waarlijk in de zevende hemel.

Nu was er gisteren in de Kring een workshop Tango. En ik, met bovengenoemde achtergrond, dacht dit varkentje wel even te kunnen wassen. Ha! Ik zou ze eens wat laten zien. Ik zou Tango-en dat de vonken ervan af vlogen!

Te laat arriveerde ik ter plekke; de dansparen stonden al opgesteld.
In lichte paniek lokte ik een verbouwereerde heer de dansvloer op, en bombardeerde hem tot zijn verrassing die avond tot Tangodanser.

Daar gingen we: stapje vooruit, stapje opzij, en dan twee, of was het nu drie of misschien vier stappen achteruit? En moest ik nu mijn linkervoet of mijn rechtervoet voor- of achter zetten? En waar moest ik die arm laten?

U begrijpt het, daar begon het al. Wanorde. Gestruikel en gestumper.

Al vallend over mijn benen, én over de benen van mijn danspartner, daarna ook nog eens professioneel gecoached door twee ervaren tangodansers, zonder resutaat… besloot ik na anderhalf uur, GODZIJDANK!, dat dit mijn ding niet meer is; danspansjes leren.

Ondanks dat een van de profs liefjes zei: “Volgens mij heb je er wel aanleg voor”, was ik niet meer te vermurwen. Deze opmerking was slechts hoffelijkheid. Dat kan een ieder die mij zag stumperen beamen.

My dancing days are over. Tenminste… wat Tango betreft dan. Want vanavond weer gewoon, lekker:
Le Swing in Le Kring.
Met mijn eigen danspasjes.

Marij www.www.marijsloothaak.nl