Een tijdje geleden begon www.SylviaWitteman.nl haar column in de Volkskrant met de volgende woorden: ’U heeft vast een blog. Zowat iederéén heeft een blog.’ Natuurlijk voelde ik me onmiddellijk aangesproken. Ik ben immers iedereen!

Vervolgens hekelde zij bloggers die vol enthousiasme beginnen en de hele wereld hiervan kond doen. Lekker bloggen! Dan slaan ze eens één dagje over. Dat dagje wordt twee dagen, drie weken et cetera… Waarna veel blogs een stille dood sterven. Ook hier voelde ik me aangesproken. Ik was namelijk van plan elke maandag een nieuwe blog te schrijven. En kijk eens: foei, foei, foei! Het is vandaag woensdag! Twee dagen overgeslagen!

Sylvia: “Zie je wel!”
Marij: “Maarre… Door persoonlijke omstandigheden was ik niet zo in de stemming.”
Sylvia: “Dat zeggen ze allemaal!”
Marij: “Maar ik ga het wel volhouden hoor, Syl! Maar dan maar één keer per week een blog, als je het goed vindt!”
Sylvia: “Mwah!”
Marij: “Please?”
Sylvia: “Zucht… Nou vooruit dan maar.”
Marij: “Pffff… ”

Trouwens, lang, lang geleden, we spreken over het jaar 2000, schreef ik vijf dagen per week een blog. En ik werd er nog goed voor betaald ook. Het waren de begindagen van internet. Toen je nog moest inbellen. Weet u nog? ’Tuuluuludeluu… Tuuluuludeluu…’ En je scherm zich tergend traag met beeld vulde. Ja, lieve internetkindertjes, hier spreekt grootmoeder.

Voor internetprovider Freeler mocht ik toen vijf keer per week een column schrijven. De onderwerpen kon ik zelf bedenken. En dat heb ik geweten. Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. Want je leven wordt anders. Alles kan namelijk een onderwerp voor je column zijn. Dat artikel in de krant. Je stoeppoepende teckel. Die ergernis op TV. Dat leuke voorvalletje met je kinderen. Echtelijke ruzie, maar dan wel leuk. Soms lagen de onderwerpen voor het oprapen. Soms lag ik de hele nacht te malen. Shiiiiiiit! Morgen om 10 uur deadline. En ik had nog niets!

Maar er kwam altijd wel weer wat. En ik vond het genieten. Heerlijk! Want je leeft bewuster. Kijkt beter naar de wereld. Daarom blog ik. Omdat ík het leuk vindt. Al is het maar één keer per week. Goed, Sylvia?