“Rechtsaf? Weet je het zeker? Volgens mij moeten we hier links. Nu sta ik verkeerd voorgesorteerd! Jouw schuld als we een ongeluk maken! Bij de volgende afslag links af? Je lult uit je nek man! ”

Echtelijke ruzie? Welles-nietes linksaf, rechtsaf? Kaartleesellende? Het voorspelbare einde van een spannende, maar oh, zo korte relatie? Nee, dat ben ik, in conclaaf met mijn Tom Tom. Of liever: met mijn Tom Tommen.

Ik heb twee mannen in mijn auto: Tommie en Tom Tom. Zo’n 6 jaar geleden kocht ik Tommie; een ingebouwd navigatiesysteem, een soort Tom Tom avant la lettere. De auto die erom heen gebouwd zat, nam ik maar voor lief.

Dit, na talloze gemiste vergaderingen omdat ik de weg kwijt was. Na gestress en gefoeter en bijna-ongelukken vanwege de haast. Ja, ik was regelmatig de weg kwijt. Letterlijk dan. 

Mijn Tom Tom en ik, dat is een verhaal van haat en liefde. Een soort Who’s afraid of Virginia Wolf – relatie; ik kan niet zonder én niet met hem leven.

Ik herinner me mijn eerste ritje met mijn navigatiesysteem.  Het was heerlijk: nét alsof mijn oude rijleraar weer naast me zat: “Bij de volgende afslag links af.” Nu was ik gewend mijn rijleraar blindelings te volgen. Dus gooide ik het stuur subiet naar links. Met piepende autobanden en / of scheldende fietsers tot gevolg. Dit had ik vrij snel afgeleerd.

Na 5 jaar was Tommie, mijn ingebouwde navigatiesysteem verouderd. Tijd dus voor een volwassen systeem; een fonkelnieuwe Tom Tom.

Dus nu heb ik twee navigatiesystemen. De ingebouwde Tommie en Tom Tom. Soms zet ik ze allebei aan. Het heeft wel wat, twee van die kwekkende heren in mijn auto. Je kunt de stem van een Tom zelf instellen. Om ze een BEETJE de baas te blijven heb ik ze een Belgische stem gegeven. Dat zal ze leren!

Nu heb ik dus twee Vlaamse mannen in mijn auto. Gezellig en ze zijn heel beleefd. Toch raak ik af en toe de weg nog kwijt…

Marij

www.www.marijsloothaak.nl